Terug naar de essentie

5E0B66BA-C2C4-45AE-85A1-5635EF0FE7EC

Dat het chaletje niet doorging zagen we heel positief. We vertrouwden erop dat er wat beters op ons pad zou komen. En dat leek te kloppen. Niet lang daarna diende zich de kans aan om een huisje te bouwen op een prachtig vakantiepark. Dat leek perfect. In het bos. Permanent te bewonen. Verhuurbaar. Etc. We kregen een optie op een stukje land en begonnen plannen te maken voor de bouw. Tot we een belletje kregen dat er een fout was gemaakt en het land al in aan iemand anders was beloofd. Maar er was een ander landje wat nog beter was, waar al een huisje opstond die zou worden afgebroken, waar we naar mochten komen kijken. We voelden ons niet uit het veld geslagen maar zagen weer een positieve stroom in de dingen. Dit zou nog beter gaan worden, want misschien konden we wel in het huisje gaan wonen terwijl we ons eigen huisje gingen bouwen. 30 maart a.s. is namelijk de overdracht van ons huidige woonhuis. En het hebben van geen woning leek zo opgelost. Zo gingen we met de stromingen mee en telkens als iets anders bleek uit te vallen dan we hadden verwacht bleven we positief en zagen ergens anders weer kansen.

Tot deze laatste week waar we in een draaikolk terecht leken te komen, en we overal nee te horen kregen.

Eerst kwamen we erachter dat er iemand met ons festival vandoor wilde gaan, niet alleen het idee van het open hart, maar zelfs de locatie waar we vorig jaar het eerste festival hebben gehouden was benaderd! Het voelde of er iets heel persoonlijks was gestolen.
Ook het bericht dat we niet in het huisje wat op ons stukje land staat terecht konden omdat het afgebroken moet worden sloeg ons uit het veld.
Daarna kregen we een enorme reality check met onze camper. Iemand met jarenlange ervaring met wonen en reizen in een voertuig haalde al de ideeën die wij hadden stuk voor stuk onderuit. Als je lange tijd in een voertuig wil gaan wonen moet je in scheepskwaliteit gaan denken. Bouw een omgekeerd schip was de boodschap. Terug naar het schetsboek, maar nu met een heel ander budget want alles zou ineens een stuk kostbaarder worden.
En dat bracht het hele idee van het huisje op de Stille Wille in gevaar, het budget was al heel krap en het zou nu alleen nog maar gaan lukken met veel hulp en sponsoring van buitenaf. En het is zo eng om hulp te vragen!
Als finale kwam ook nog even onze relatie onder vuur te liggen… de hele basis voor de Tipifamily schudde op haar grondvesten.

Net zoals in een echte draaikolk sleurde deze crisis ons mee naar de bodem, naar de essentie. Veel mensen verdrinken in een draaikolk doordat ze zich gaan verzetten tegen de stroming terwijl er juist bevrijding ligt in het je laten meevoeren. Uiteindelijk gold dit ook voor ons. Als iemand die na lang onder water te zijn geweest weer lucht krijgt, voelden we ons bevrijd en opgelucht met het inzicht dat we ons mogen concentreren op de liefde tussen ons die uiteindelijk dit alles in gang heeft gezet. Dat we geen schijnveiligheid van een fysiek huis nodig hebben maar die veiligheid in onszelf mogen vinden. Dat we de tijd die we hebben vooral mogen gebruiken om onze innerlijke huizen te verstevigen zodat we een sterk fundament hebben waar ons gezin op kan steunen.
Zo kunnen we vol vertrouwen in onze omgekeerde boot de rivier van ongekende mogelijkheden op koersen. Met ons hart als kompas.

22 december 2017 – Een onverwachte schuiver

Met een rotgang schoven we met onze 3300 kg recht op een stoplicht af….

Lang gewacht maar eindelijk hebben we hem, onze prachtige brandweerauto uit 1976. Heel onwennig gingen we eergisteren op weg naar huis. Een bak van 6 meter lang en 3300 kg zonder stuurbekrachtiging rijd even wat anders dan ons gezinsautootje. Michel van Brandweer op weg waar we de auto van hebben gekocht waarschuwde ons dat de achterwielen kunnen blokkeren als je hard remt. Doordat de pomp installatie is verwijderd drukt er te weinig gewicht op de achterwielen waardoor ze vast kunnen slaan. Goed op gelet, en we kwamen veilig thuis.
Gisteren was het helaas anders. Op weg naar Tilburg om ons nieuwe gezinsautootje op te halen reden we op een grote kruising af. Tamara deed de suggestie om wat meer gas te geven om het stoplicht nog te halen die ik helaas opvolgde. Maar het was te laat en op zo’n 100 meter voor het stoplicht ging het licht op rood. Ik trap de rem in en de wagen begint ogenblikkelijk te schuiven. Met een rotgang komt de kruising dichterbij en de we schuiven naar rechts richting een stoplicht. Totaal in een reflex draai ik het stuur en op een meter of drie van het stoplicht verwijderd weet ik de auto de andere kant uit te sturen. Midden op de kruising komen we tot stilstand. De tijd lijkt stil te staan. En als uiteindelijk een eerste auto aarzelend de kruising op rijd kom ik bij zinnen en kan verder rijden. Pfff daar kwamen we even met de schrik vrij. Het voelt als een waarschuwing. Een zware auto rijden is een hele verantwoording.

12 december 2017 – Boktor

pexels-photo-751546.jpeg

Één boktor en alles staat op zijn kop.

Alles gaat op rolletjes sinds we het idee hebben gekregen om de Tipifamily te worden. Al maanden valt het ene puzzelstukjes na het andere op zijn plaats.
Het is één grote bevestiging dat we op het juiste pad zitten.

Totdat er een boktor om de hoek kwam kijken.

We gaan op reis maar willen wel graag een plekje in nederland houden waar we op terug kunnen vallen. Als we vrienden willen bezoeken of een opleiding willen doen en om die paar spulletjes waar we aan gehecht zijn een fijn plekje te geven. Vooral voor de kinderen geeft dit rust dat er toch nog ergens een bed is waar de knuffels die niet mee op reis kunnen op hun wachten.

Op het moment dat we de deal sloten om een chaletje over te nemen op een camping hier in de buurt kwam er uit het plafond van het desbetreffende chaletje een boktor gekropen. Als timmerman ken ik ze maar al te goed en nog beter de schade die hun onverzadigbaar hongerige larven aanrichten. In een houten chalet is dit wel het laatste dier wat je wil zien. Na een paar plafondplaten te hebben opgetild en geen schade te hebben gezien vertrokken wij met een onrustig gevoel naar huis. In het contract voor de verkoop wat we daarna volgens afspraak hebben opgesteld hebben we een regel opgenomen die ons indekte tegen schade door boktor. Dit viel echter compleet in verkeerde aarde.

Het contact met de vrouw waarvan we het chalet zouden overnemen was bijzonder prettig. Een warm bad. De gun factor was van beide kanten helemaal aanwezig. Dit moest zo zijn. De reactie van deze vrouw op onze eerste versie van het contract was daarom voor ons compleet verbijsterend. Koud, aanvallend, wantrouwend. Het leek een compleet andere persoon.
En ook hier zagen we een kans om ons hart open te houden. We hebben ondanks dat we flink in de angst schoten (afgelopen zondag hebben we ons huis verkocht en we moeten er 30 maart uit zijn) zo goed mogelijk met een liefdevolle houding gereageerd. Het mocht niet baten. Vandaag kregen we een reactie dat ze het chalet had laten controleren, het in orde bevonden was en dat alle afspraken waar we eerder de hand op hadden geschut vervallen waren. De overname moest op haar manier. My way or the Highway.

En daar zitten we nu, op te bank……..

Dankbaar dat het universum ons heeft laten zien dat dit niet de juiste weg is en te bruisen van ideeën hoe we dit ogenschijnlijke probleem tot een kans kunnen maken.

Wij gaan voor de Highway!

7 oktober 2017 – Bindingsangst

Bindingsangst

Mannen als je dat toch liefdesbang bent, zorg ervoor dat je in de bindingsangst zit. Dan heb je een goed excuus om van relatie naar relatie te springen terwijl je lekker je evolutionaire troef van je zaad verspreiden uit kan spelen.
Want weet je, de andere kant van liefdesbang, verlatingsangst is pas echt erg.
Daar aanbeland komen mijn ergste demonen naar boven.
Het gevoel afhankelijk te zijn van liefde grijpt me naar de keel, het verlies ervan roept gevoelens van vluchten, geweld en dood willen op. Ik ben een niveau dieper aanbeland en ook hier ga ik doorheen. En weet je, ik hoef het niet meer alleen te doen. Want dat is dan wel weer het voordeel van je binden.

Meer weten over hoe jouw liefdesbang werkt? Lees het boek van Hannah Cuppen

5 oktober 2017 – Moederschap

Moederschap

Ik ben sinds gisteren weer terug in Nederland. Van alleen zijn, 26 graden, heerlijk strandweer en strak blauwe luchten, naar het gezinsleven, 14 graden, donkere luchten en sterke wind. En dat doet wat met me. Na de eerste euforie van het weerzien, werd ik al snel geconfronteerd met bepaald patronen in ons gezin. Er even zonder te zijn geweest en ze dan weer tegenkomen, maakte dat het extra binnen kwam. En dat ik weerstand voelde. Weerstand in het moederschap. Een duidelijk gevoel van: DIT WIL IK NIET! En dat was best heftig, want blijkbaar heb ik daar een oordeel over. Dat een moeder dat niet hoort te voelen, dus dat mijn gevoel er niet mag zijn. En dat maakte het extra moeilijk.
Onze dochters hebben geen gemakkelijke start gehad in hun leven. Lente was net 15 maanden toen Linde werd geboren en ik in een (postnatale)depressie terecht kwam. En wie ooit een depressie heeft gehad, weet dat je niet veel hebt te geven. Je bent numb, vanbinnen gevoelloos. Daar zit je dan, met twee afhankelijke kleintjes die je hard nodig hebben. En eigenlijk heb je niets te geven. Het was moeilijk. Ik moest van mezelf er voor ze zijn, dus heb ik gegeven wat ik kon en was er voor ze op mijn manier. Ik gaf woorden aan het gebeurde en sprak het letterlijk aan ze uit: dat wat er aan de hand was met mama, dat ze niet van me kregen wat ze nodig hadden, maar dat het niet aan hun lag. Hoe ik het graag anders voor ze had gewild. En dat ik het nu niet kon voelen, maar dat ik echt van ze hielt. Dit in de wetenschap dat ze het nog niet konden begrijpen, maar dat de energie van deze woorden iets voor ze zou doen. Ook heb ik ze uren vastgehouden, ze net zo lang borstvoeding gegeven tot zij zelf aangaven dat het genoeg was. Ik ben zoveel mogelijk aan hun noden tegemoet gekomen en ik kan echt zeggen: ik heb gedaan wat ik kon, en misschien nog wel meer.
Het was een heftige tijd. Gelukkig ben ik eruit gekomen. En is de liefde voor mijn kinderen gaan stromen. Ik heb ze liefdevol begeleid, ze gekoesterd en zoveel mogelijk bedding gegeven om zichzelf te kunnen zijn. Hun mooie IKje. En terug kijkend is dat ook een hele tijd gelukt. Tot ze op hun vorige school zoveel onveiligheid ervaarden dat ze in overleefstand kwamen. Ze sloten zich af. Vooral voor zichzelf. Om maar niet te hoeven voelen. Bij Lente uit zich dat in heftige emoties, vooral veel boos zijn. Bij Linde in please-gedrag of juist extreem haar eigen zin doen. Beide bevriezen regelmatig in hun zijn. Hartverscheurend om te zien. En daar begon mijn machteloosheid. Ze sloten zich ook voor mij, weigerden mijn hulp, mijn luisterend oor. En dat is zo moeilijk!! Eigenlijk kan ik niet accepteren dat het zo is, ik wil graag anders. En hoewel velen zeggen dat het logisch is, je wil gewoon het beste voor je kind, is het niet handig. Want waar het om draait is acceptatie: accepteren wat er is. Dat het er mag zijn. Want juist dat creëert ruimte. En rust. En de mogelijkheid om er echt te zijn als moeder. En daar strubbel ik dus al maanden mee. Ik ben moe. Moe van alle emoties. Moe van het harde werk die opvoeden mij kost. En moe van het voelen van alle weerstand.
En dat diende zich aan toen ik gisteren weer thuis kwam. En ik wilde het niet. Wees het in mijzelf af. Dat resulteerde vanmorgen in me ziek voelen, misselijk, koortsig, pijntjes in mijn lijf. Een uitnodiging van mijn lichaam om te voelen, dat wat er is. En vanmiddag voelde ik het. Vooral verdriet. Dat moeder zijn voor mij zo hard werken is. Maar ook voor het kleine meisje dat ik ooit was. En die niet heeft gekregen wat ze nodig had. Die zich ook had gesloten. En die zich had voorgenomen om het heel anders te doen met haar kinderen, maar in verschillende opzichten tekort schoot. En dat zo moeilijk vind om te accepteren.
De ruimte geven aan mijn gevoel over het moederschap geeft mij meer rust. Rust in mijn lijf. Even klaar met ertegen vechten. Overgave. En daarmee dient zich een nieuw vertrekpunt. Om te oefenen in dat wat er is…. 💗🙏🏻

2 oktober 2017 – NL – verbinding op afstand 2/2

Youre not alone

Gisterenavond belde Paul, een goede vriend van mij. Het was een fijn gesprek. Hij gaf mij inzichten, ik hem. Het maakte me blij.

Vandaag vertelde Tamara me dat ze Paul had gevraagd of hij me wilde contacten. Ze voelde aan dat het niet goed met me ging. En het ging gisterenmiddag ook echt niet goed. Een depressie meldt zich aan, ik ontweek emoties die zich wilden laten voelen, het gemis van liefde was even te groot.
Ik had me vast voorgenomen om mensen in te schakelen als ik in een dipje zou komen. Maar toch deed ik het weer helemaal alleen.
En dan is daar die vrouw op 1500 km afstand, die me feilloos aanvoelt en doet wat goed voor me is. Wat een zegen!

2 oktober 2017 – Ibiza – verbinding op afstand 1/2

Ik voelde me vandaag onrustig. Vond het moeilijk om te genieten. Ik miste het lijntje met mijn lief, we waren even de verbinding samen kwijt. En mijn lijf reageerde hierop met stress. Een gevoel die ik herkende. Er kwamen pijnlijke herinneringen omhoog. Van de maanden dat hij er wel was, maar niet geheel bij mij. Verdeeld door zijn geheime affaire met een ander. Vandaag kon ik voelen hoe heftig dat voor mijn lijf was, hoeveel energie dat kostte. Toen gekost heeft. En hoe dankbaar en blij ik ben dat dit verleden tijd is. Dat wij samen nu heel anders zijn, zuiverder, eerlijk, puur.
Maar ja, vandaag dan toch die stress he?! Ik kon duidelijk aan mijn lijf voelen dat het niet verkeerd zat tussen ons. Maar bleef die onrust voelen. Ik kon gewoon niet accepteren dat er geen lijntje was tussen ons. Ik had daardoor behoefte aan contact, stuurde appjes, maar kreeg geen contact. Hij had het te druk en ik bleef me maar onrustig voelen en stond in wachtstand. Wachtte op een reactie van hem. Toen ik die bij mezelf herkende dacht ik: oud patroon! Ik hoef niet te wachten, ik kan goed voor mezelf zorgen en kwam vervolgens in actie door mijn behoeften aan te geven. Al snel hadden we elkaar aan de telefoon. Even elkaar spreken, elkaars stem horen. Uitspreken wat er werd gevoeld. Het missen was even te veel voor Timo geworden waardoor hij op oveleefstand ging. Uit verbinding. En door dat uit te spreken, veranderde meteen de energie tussen ons. Het lijntje was er weer. De liefde kon weer stromen. Mijn lijf kwam tot rust.


Ik merk het telkens weer: dat oude patronen je dwars zitten en zorgen dat je vast lijkt te zitten, in een gevoel, een situatie. Maar de waarheid is anders. Je zit niet vast. Door verantwoording te nemen voor jezelf en je eigen behoeften… veranderen gevoelens en situaties. Leer je jezelf te dragen. Geef je jezelf bestaansrecht. Vandaag kon ik dat goed voelen en ben ik dankbaar voor deze les. Nu ervan leren en de volgende keer sneller in actie komen 💗