1 september 2017 – Liefde is levensgevaarlijk!

Liefde is levensgevaarlijk

Liefde is levensgevaarlijk. Althans dat signaal geeft mijn brein me.

Omdat ik niet de liefde heb gekregen die ik nodig had toen ik jong was, hebben mijn hersens liefde als onveilig gemarkeerd. Elke keer als ik liefde registreer gaat er in mijn brein een alarm af. Beginnen er onderbewust knoppen rood op te lichten en zegt een stem dat de boel ontruimt moet worden. Want liefde krijgen betekend dat je het ook kan verliezen.

Ik ontruim de boel dan ook letterlijk, ik zoek manieren om het gevoel van liefde niet binnen te laten komen. Door afleiding, Netflix, facebook, ect. Door alcohol, zoetigheid, en alle andere stofjes die je maar in kan nemen om dingen niet echt te hoeven voelen.
Mijn ultieme manier om echte liefde niet te hoeven voelen was vreemdgaan.

Mijn relatie met Tamara was op een hoogtepunt, mijn hart had zich net echt geopend en onze liefde begon te stromen als nooit te voren. Ik had alles, en toch liet ik dat glippen. Onbegrijpelijk zal je misschien denken, hoe kan je dat nu doen stomkop? Je hebt zo’n geweldige vrouw, zo’n mooi gezin! Ik begrijp het als je zo denkt, maar ik denk niet zo. Er is bewustzijn ontstaan waarom ik dingen heb gedaan en met dat bewustzijn komt de macht om dingen te veranderen, ze anders te doen.

Tamara en ik zijn weer aangekomen op een zelfde punt als een aantal maanden geleden. De liefde kan weer stromen. En ook nu knipperen de rode knoppen weer.
Nu weet ik dat mijn hersens de oude ingesleten paden willen gaan volgen van het niet voelen, het niet binnen laten komen. En ik zit op de eerste rang om dat proces gade te slaan en ervoor te kiezen om nieuwe paden aan te leggen. Mijn ultieme angst aan te gaan.

De diepte en draagwijdte van die angst heb ik een paar weken geleden mogen ervaren. De angst om Tamara’s liefde te verliezen was ineens echt reëel voor me, hij staarde me in het gezicht. Het resultaat was schokkend, mijn hele lijf raakte compleet in paniek. De vreemdste gedachtes gingen door mijn hoofd om de pijn maar niet echt te hoeven voelen. Woede, razernij en angst wisselden elkaar af, om maar niet bij dat gevoel te hoeven komen. Bij het intense verdriet dat ik niet heb gekregen waar ik ooit zo veel behoefte aan heb gehad. Liefde. Tamara was er voor me. Ze gaf me liefdevol steun, en ik ben als een baby in haar armen in slaap gevallen.

Gisterenavond was ze er niet. En Huub van der Lubbe heeft gelijk. “Als ze er niet is weet een man pas wat hij mist”. Ik miste haar enorm, maar ook dat gevoel mag er niet zijn in mijn onderbewuste. Want het is een erkenning van de liefde die er echt is.
Normaal zou ik naar de alcohol hebben gegrepen. Handig om hooggevoelig te zijn want een paar slokken zijn voor mij al genoeg om een schermpje op te trekken.
Dat was geen optie, ik was er me bewust van dat ik wilde ontsnappen. Dan toch maar Netflix, Breaking Bad doorkijken. Maar zo zonder een slok op realiseerde ik me dat Breaking Bad alleen maar negativiteit uitstraalt en dat ik me daar niet beter van ging voelen. Dan maar koffie, chocolade helpt ook even. En iets anders kijken. The Jungle Book leek me wel heilzaam en onschuldig (wat het ook was), maar onder de film had ik toch telkens de neiging om Facebook even te checken, moest ik dan toch niet even reageren op dat ene bericht om het gevoel te hebben ergens bij te horen?
Normaal zou ik tegen bedtijd boos zijn geworden op Tamara, omdat ze het zo laat maakt. Want als je boos bent op iemand voel je ook het gemis niet. Nu is dat gevoel even opgekomen en ik heb het kunnen laten gaan omdat ik ook dat herkende als ontsnapping.

Ik ben een Houdini als het gaat om ontsnappen aan mijn ware gevoelens. Mijn grootste ontsnappingstruc was mijn vreemdgaan. Door me op een andere vrouw te richten creëerde ik een backup, of zoals Hannah Cuppenhet in haar boek “liefdesbang” beschrijft een achterdeurtje. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik dit nu helder voor me is, dat ik de liefde van Tamara nog heb en daarmee alle kans om mijn angst in deze relatie aan te gaan.

De trucs werken niet meer en het is tijd om ze los te laten, ik heb ze niet meer nodig.
Het is tijd om te stoppen met ontsnappen.
Want ik snap mezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s