10 juli 2017 – Missie volbracht!

Timo hangmat Eibernest

Langzaam liet me achterover vallen, volledig vertrouwend op de mannen die achter me stonden. Ik landde zacht in de handen van mijn broeders. Voorzichtig kwam ik los van de grond en werd op handen gedragen richting de plek van de ceremonie. Met de kracht van de mannen onder me, zag ik de wolken boven me langzaam voorbijschuiven. “Waar zullen we hem neerzetten?” Klonk het lachend terwijl we het vuur in het midden van de open plek naderden. “Tamara houd wel van een knapperig korstje” werd er gegrapt. En ondanks de algemene hilariteit stond ik even later weer met beide benen op de grond. Terwijl de mannen een cirkel om me heen vormden was het alleen nog maar wachten op mijn bruid….

Het is nu zo stil, iedereen is weg. Na gisteren afscheid te hebben genomen van alle lieve mensen zijn nu ook Tamara en de kinderen vertrokken.
Ik ben nu alleen op dit prachtige terrein en lig na te genieten in mijn hangmatje van alle mooie gebeurtenissen van gisteren. Ik ben alleen, maar voel me alles behalve alleen. Ik voel me gedragen door alle mensen die er gisteren waren en alle mensen die ons zo’n warm hart toedragen. Door de liefde in mezelf.
Ik ben opgeroeid als Jehovah’s getuige. Een religie waar het samengevoel zo belangrijk is. Dat samengevoel, die verbondenheid in liefde zou nergens anders te vinden zijn zei men. Ik heb het daar nooit echt gevoeld, maar nu wel gevonden in de mooie groep mensen die hier gisteren het terrein bevolkte. Mensen van alle soorten pluimage, verbonden door de wil om hun harten open te houden. Voor zichzelf, voor elkaar, voor iedereen.

Ik had een missie, hij is vervuld. Wat ben ik een tevreden mens.

Leave a Reply