17 sepember 2017 – Heling & Gedragenheid

Heling en gedragenheid

HELING & GEDRAGENHEID

Het afgelopen jaar heb ik leren vertrouwen op mijn lijf. Door mijn hart open te zetten heb ik volledig JA tegen mezelf gezegd en heb ik veel contact met mijn lijf gekregen. Deze geeft feilloos aan of iets klopt of niet, of ik iets moet doen of juist niet. Mijn lijf heeft mij nog niet één keer in de steek gelaten. Mijn hoofd daarentegen continu. Die haalt veel trucjes uit. Spreekt vaker niet dan wel de waarheid. Dus daar luister ik bijna niet meer naar 😉

Van de week gaf mijn lijf aan dat het echt even op was, dat het rust nodig had en dat het heel erg tijd was om eerst en alleen aan mezelf te denken in plaats van aan mezelf in combinatie met mijn omgeving (begrijpen jullie het verschil? Ik ken goede zelfzorg, ik weet hoe belangrijk het is om mezelf op de eerste plaats te zetten. Maar meestal neem ik de besluiten die niet alleen goed zijn voor mezelf, maar tegelijk ook voor die van mijn omgeving. Een win/win situatie zou je denken. Maar dat is niet altijd het geval! Het wil dan niet zeggen dat het geen goede beslissingen zijn, maar misschien zijn ze niet de beste…. voor MIJ. Door altijd met een ander of anderen rekening te houden, maak je compromissen met jezelf. Een wezenlijk verschil). Tijd dus om in actie te komen!

Maar ja, spannend hé?! Want waar mijn behoeften liggen, ligt niet per se die van mijn gezin of van mijn werk. Ik moet namelijk alleen met MIJ zijn. Heb even niets meer te geven. En dat is moeilijk wanneer er dagelijks een beroep op je wordt gedaan als partner, moeder, vriendin, therapeut. Dan moet je je aandacht en energie verdelen. En dat lukt me nu even niet meer. Ik heb tijd nodig met MIJ alleen…. om te helen, alles een plaats te geven,of zoals een vriendin treffend schreef: om mezelf weer in het hele proces te voelen 

Tja,mijn proces: het zijn me toch ook maanden geweest… emotioneel ging ik van de ene achtbaan over in de anderen. Mijn lijf en geest hadden nauwelijks tijd om bij te komen of het volgende diende zich weer aan. Moedig heb ik alles proberen te doorvoelen, er laten zijn, stappen genomen, veranderingen aangebracht. Alles wat maar nodig was om te helen.

Dat betekende in de praktijk vooral angsten aangaan, pijn voelen, kindstukken in de ogen kijken, niet dienende patronen loslaten en veel verdriet uithuilen en uitschreeuwen.Dat heb ik vooral gedaan door mezelf te laten zien, mijzelf bestaansrecht gegeven door me keer op keer uit te spreken, hoe moeilijk of spannend het ook was. Me volledig te laten zien: dit ben ik! Niet meer bang zijn voor afwijzing.

Dagelijks oefen ik dit, ben ik hier bewust mee bezig. Maar het is nog niet genoeg… de les die ik momenteel leer is dat ik mezelf niet alleen bestaansrecht geef wanneer ik me uitspreek, maar ook dat wanneer ik hulp nodig heb, ik deze daadwerkelijk durf te ontvangen. Dat ik het niet alleen hoef te doen, maar dat er zoiets bestaat als gedragenheid. En man o man, wat vind ik dat moeilijk. Ik heb vanaf kleins af aan ervaren dat ik het leven alleen moet doen. Niets van anderen hoef te verwachten, niet op anderen kan vertrouwen, want dat is totaal niet veilig. Ik ben er onvoorwaardelijk voor anderen (want zie me en vind me alsjeblieft lief, leuk, aardig), maar verwacht niets terug… you are on your own!

Maar niets is minder waar. Ik ervaar de afgelopen maanden gedragenheid. Juist door mezelf helemaal te zijn en te laten zien, ontmoet ik aan de lopende band mooie mensen. Mensen die te vertrouwen zijn, die meteen in mijn hart zitten, vol herkenning. Maar totale overgave is er nog niet. Dat vind ik zó spannend! De eerste stappen zijn wel gezet. Zoals van de week. Mijn lijf geeft me aan dat ik even alleen met MIJ moet zijn. En het vraagt om de dragende en helende energie van Ibiza. Door dit verlangen daadwerkelijk het universum in te gooien en het aan te geven bij mijn lief is er iets in werking gezet. Ik heb geen cent te makken, maar heb wel een vlucht geboekt. Een overnachtingsplek heb ik nog niet, maar heb mijn wens op Facebook gezet en via via namen gekregen en mensen aangeschreven. Ver buiten mijn comfort zone dit, maar ik vertrouw erop dat het goed komt.

Ook zit mijn lijf vol pijntjes en ongemak en vraag om aanraking. Ook daar vertrouw ik op dat er mensen zijn die dit aan mij willen geven. En dan is het aan mij om me daaraan over te geven en te ontvangen. Want ook dat is bestaansrecht geven aan jezelf. Ja, ik hou van mezelf. Soms een beetje meer en soms een beetje minder. Maar ik ben het waard om te leven… te leven in overgave!

  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s