2 juli 2017 – Hoe het allemaal begon… 2/2

pexels-photo-207981.jpeg

Ik had vandaag vrijgehouden in mijn agenda om uit huis te gaan. Om mijn spullen te pakken en naar een camping te gaan en Tamara ruimte te geven. Om uiteindelijk van haar te scheiden en haar de kans te geven iemand te zoeken die haar wel alle liefde kon geven die ze verdiend. Maar ik zit hier nu in mijn eigen huis aan de keukentafel en ik ben gelukkig.
Gelukkig dat ik een vrouw heb met het vermogen haar hart open te houden ondanks pijn. Gelukkig dat ons gezinnetje nog bij elkaar is. En gelukkig dat ik nu weet dat ik enorm veel liefde in me heb om met Tamara te delen. Gelukkig dat mijn hart open staat ondanks pijn, angst en verdriet. En dat ik in staat ben er echt te zijn voor de mensen die me dierbaar zijn.

In een boek wat een keerpunt voor mij betekende leerde ik dat mensen inwijdingen meemaken in hun leven. De inwijding van de geboorte, van man of vrouw worden, van de eerste liefde, van het huwelijk, van het ouderschap, en die van het wijs worden en de dood. Iedereen maakt deze inwijdingen mee ook al nemen ze soms een andere vorm aan. Misschien krijg je geen kinderen maar zet je wel iets op de wereld dat als een kind voor je is. Ergens anders gaan wonen kan als een nieuwe geboorte voelen. Er is geen ontkomen aan, iedereen maakt ze in de één of andere vorm mee. Je ertegen verzetten of uitstellen help niet, ze dienen zich op een later tijdstip altijd aan.
Zo ook bij mij. Ik ben opgeroeid bij ouders die me niet emotioneel konden bieden wat ik nodig had, resulterend in een kind dat zich helemaal afsloot om het gemis maar niet te voelen. Totaal verdooft ben ik door het leven gegaan en heb zo al mijn inwijdingen gemist. Ik ben nooit bewust volwassen geworden, ben het huwelijk niet echt aangegaan, en nam niet de verantwoordelijkheid voor mijn kinderen.
En nu dienen de inwijdingen zich aan, onverbiddelijk.

Tijdens mijn affaire ben ik gaan nadenken over de consequenties die eruit voort zouden gaan komen.
Ik twijfelde of ik die consequenties kon dragen en begon de noodzaak te voelen om echt volwassen te worden en de verantwoording te nemen die bij volwassenheid hoort. Een inwijding diende zich aan.
Op het wildeman festival kreeg ik de kans om deze inwijding aan te gaan en te voltooien met een vuurloop. Als een nieuw mens kwam ik uit het vuur, ingewijd in de volwassenheid.
Nu staat de volgende inwijding voor de deur, het huwelijk. Echt gaan verbinden. Het afgelopen weekend hebben we de kans gekregen om op de allerdiepste niveaus met onze relatie aan de slag te gaan. Daarbij is veel duidelijk geworden en losgekomen. Een prachtig intens proces. Op het einde van de laatste dag heb ik Tamara gevraagd of ze nog een keer met me wil trouwen. Nu niet voor de wet maar een verbond in onze harten waarbij we onze liefde met elkaar willen delen, elkaar vooruit willen helpen en beloven dat wat er ook gebeurd, we er samen uit komen.

Ze zei ja.

Dus in plaats van vandaag uit huis te gaan heb ik mijn dag gebruikt om een ceremonie te regelen. Een ceremonie om onze mooie liefde te vieren.

Hebben jullie zin om dit a.s zondag met ons mee te komen vieren?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s