26 september 2017 – Harts-tocht

harts-tocht

Als je iets doeltreffend wil uitdragen moet je het zelf ook echt leven. Wat dat betreft sta ik voor mijn grootste uitdaging ooit.

Mijn/onze missie is om de wereld te vertellen dat het openhouden van je hart alle verschil kan maken. Het opent deuren naar alle mogelijke opties. Het kan het verschil maken tussen oorlog en vrede, haat en liefde, geluk en ongeluk. Iedereen heeft daar zelf de keuze in. Jij bepaald zelf of je je hart opengooit, of het sluit door pijn of verdriet of alle andere dingen die je niet echt wil voelen. Mensen die zich daar van bewust zijn kunnen een keuze maken die echt goed voor hen is.

Ik wil dit van de daken schreeuwen maar besef dat ik zelf eerst aan de slag mag. En dat valt nog niet mee.

Tamara vertrekt vanavond naar Ibiza, we zullen 8 nachten van elkaar gescheiden zijn. Nooit eerder zijn we zo lang uit elkaar geweest. En mijn hele systeem reageert in paniek. Het zegt, je moet haar liefde missen, maak jezelf sterk. Maak dat je het gemis niet gaat voelen! Daardoor ga ik me anders gedragen. Vorige week merkte ik al dat ik in mijn hoofd ging leven, het gevoel met mijn lichaam totaal verloor. En gisteren toen het toch echt de laatste avond samen was voor haar vertrek kon ik maar moeilijk contact maken. Het was (mede door onrustige kinderen die ook opzien tegen mama missen) niet de gezellige verbonden avond die we in gedachten hadden. En eenmaal in bed was daar niet die geweldige vrijpartij waar we allebei op hadden gehoopt. Ik lag verstart in bed, bang voor intimiteit. Ik wilde haar het liefst wegduwen. Toegeven aan die intimiteit en liefde leek ronduit gevaarlijk voor mijn systeem, ik zou het immers heel snel moeten missen. Ik sloot mijn hart, voor liefde, voor Tamara, voor mezelf.
Toen dat eenmaal tot me doordrong heb ik een moedige poging gedaan mijn hart open te gooien. Niet met spectaculaire resultaten, maar ik heb het toch maar gedaan.

Ik heb mijn hoofd verteld dat ik het niet eens ben met de wegen die ze al zo lang gebruiken en een begin gemaakt om het anders te doen.

Stel je voor dat je voor het eerst door een grasveld loopt. De grassprieten buigen uiteen, sommigen breken. Als je kort daarop weer dezelfde route door het veld volgt ontstaat er een spoor. Elke keer dat je dat spoor weer betreed slijt het dieper in. Uiteindelijk word het een pad en kan uitgroeien tot een weg waar je makkelijk en zonder nadenken overheen scheurt. Exact dat gebeurt in onze hersenen. Er lopen snelwegen van zenuwbanen door ons hoofd die ons telkens precies hetzelfde laten doen. Bijvoorbeeld automatisch ons hart sluiten bij pijn of angst. Als je je hier van bewust bent heb je zelf de macht om een nieuw paadje te beginnen. Zelf een nieuwe route uit te zetten. En elke keer dat je dat paadje begaat word het sterker en groter. Totdat je de oude snelwegen kan afsluiten en zelf je route bepaald.

Dat is mijn uitdaging de komende tijd. Mijn hersens vertellen dat ik met een open hart mag leven. Ik stap van de oude wegen af en betreed onbekend gebied. Ik ga op reis, ik ga op harts-tocht.

Leave a Reply