Terug naar de essentie

5E0B66BA-C2C4-45AE-85A1-5635EF0FE7EC

Dat het chaletje niet doorging zagen we heel positief. We vertrouwden erop dat er wat beters op ons pad zou komen. En dat leek te kloppen. Niet lang daarna diende zich de kans aan om een huisje te bouwen op een prachtig vakantiepark. Dat leek perfect. In het bos. Permanent te bewonen. Verhuurbaar. Etc. We kregen een optie op een stukje land en begonnen plannen te maken voor de bouw. Tot we een belletje kregen dat er een fout was gemaakt en het land al in aan iemand anders was beloofd. Maar er was een ander landje wat nog beter was, waar al een huisje opstond die zou worden afgebroken, waar we naar mochten komen kijken. We voelden ons niet uit het veld geslagen maar zagen weer een positieve stroom in de dingen. Dit zou nog beter gaan worden, want misschien konden we wel in het huisje gaan wonen terwijl we ons eigen huisje gingen bouwen. 30 maart a.s. is namelijk de overdracht van ons huidige woonhuis. En het hebben van geen woning leek zo opgelost. Zo gingen we met de stromingen mee en telkens als iets anders bleek uit te vallen dan we hadden verwacht bleven we positief en zagen ergens anders weer kansen.

Tot deze laatste week waar we in een draaikolk terecht leken te komen, en we overal nee te horen kregen.

Eerst kwamen we erachter dat er iemand met ons festival vandoor wilde gaan, niet alleen het idee van het open hart, maar zelfs de locatie waar we vorig jaar het eerste festival hebben gehouden was benaderd! Het voelde of er iets heel persoonlijks was gestolen.
Ook het bericht dat we niet in het huisje wat op ons stukje land staat terecht konden omdat het afgebroken moet worden sloeg ons uit het veld.
Daarna kregen we een enorme reality check met onze camper. Iemand met jarenlange ervaring met wonen en reizen in een voertuig haalde al de ideeën die wij hadden stuk voor stuk onderuit. Als je lange tijd in een voertuig wil gaan wonen moet je in scheepskwaliteit gaan denken. Bouw een omgekeerd schip was de boodschap. Terug naar het schetsboek, maar nu met een heel ander budget want alles zou ineens een stuk kostbaarder worden.
En dat bracht het hele idee van het huisje op de Stille Wille in gevaar, het budget was al heel krap en het zou nu alleen nog maar gaan lukken met veel hulp en sponsoring van buitenaf. En het is zo eng om hulp te vragen!
Als finale kwam ook nog even onze relatie onder vuur te liggen… de hele basis voor de Tipifamily schudde op haar grondvesten.

Net zoals in een echte draaikolk sleurde deze crisis ons mee naar de bodem, naar de essentie. Veel mensen verdrinken in een draaikolk doordat ze zich gaan verzetten tegen de stroming terwijl er juist bevrijding ligt in het je laten meevoeren. Uiteindelijk gold dit ook voor ons. Als iemand die na lang onder water te zijn geweest weer lucht krijgt, voelden we ons bevrijd en opgelucht met het inzicht dat we ons mogen concentreren op de liefde tussen ons die uiteindelijk dit alles in gang heeft gezet. Dat we geen schijnveiligheid van een fysiek huis nodig hebben maar die veiligheid in onszelf mogen vinden. Dat we de tijd die we hebben vooral mogen gebruiken om onze innerlijke huizen te verstevigen zodat we een sterk fundament hebben waar ons gezin op kan steunen.
Zo kunnen we vol vertrouwen in onze omgekeerde boot de rivier van ongekende mogelijkheden op koersen. Met ons hart als kompas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s