21 juli 2018 – Zelfliefde

0AE1C144-CA85-4DF3-8C3E-83873165768E.jpeg

Deze week kwam ik terecht op een diepe laag in mij… een laag waar ik de liefde voor mezelf nauwelijks kon voelen. Waar ik het gevoel had niets waard te zijn. Me verloren en stuurloos voelde.

Vanmorgen deelde een vriendin deze post van Bert Van Rijnberk van zielzicht.nl:

De uitnodiging

Je spirituele weg geeft je rust en balans, een houvast, en toch.. Er is een verlangen dat veel verder gaat dan dat, een oerverlangen om op je diepste niveau geliefd te worden, gezien te worden, gedragen te weten.

Ergens in jou weet je dat de spirituele weg ook een manier is om de diepe pijn niet te hoeven voelen. Het kind in jou dat alleen thuis was en niemand die op dat moment werkelijk zag wat jij nodig had.

Je was kind, de zoveelste in de rij, een onderdeel van het gezin. Je werd geacht mee te lopen in het grotere geheel, bij te dragen. Stil te zijn als papa moe was, mee te helpen als mama het druk had. En je deed het graag. Je wilde geen spelbreker zijn. En ergens wachtte je, misschien wel zonder dat je het wist.

Je verlangen was zo groot naar dat ene speciale moment. Dat ze je zagen, los van hun perceptie. Gewoon jij, gezien in wie jij bent, vastgehouden worden, mogen liggen bij papa en mama. Zoete woorden voor jou alleen waarin je mocht voelen hoe uniek je bent, hoe prachtig, hoe gewenst. Voelen dat jij gezien werd; niet als broer, zus of kind, maar als jij!

En dat ze je zeiden:

“Lieve jij, wat fijn dat je er bent. Je bent zo speciaal. We zien je. Voel maar, verlang maar, speel maar, huil maar, zet je af, kom weer terug, ontdek, wees boos, lach of wees eigenwijs. Het is helemaal ok. Wat ben je prachtig. We houden van je onvoorwaardelijk, precies zoals je bent. Nu, vroeger en voor altijd, voor eeuwig, wat er ook gebeurt.”

En voel maar dat je gesteund wordt in al je kracht en schoonheid. Hoe je uitgenodigd wordt vleugels te krijgen om te mogen stromen op een luchtstroom van pure potentie. De pure potentie van wie jij ten diepste mag zijn.

Deze pijn van dat tekort, als je die onvoorwaardelijke liefde en steun niet zo gehad hebt, is je echte verlangen. Verwelkom je pijn, voel hem maar en weet dat dat je diepste innerlijke stem is waarin je jezelf uitnodigt om weer helemaal van jezelf te houden. Het is de weg naar jouw heling. Jouw eigen stem die je ziet, vasthoudt, streelt en tegen je zegt:

“Lieve ik, wat fijn dat ik er ben. Ik ben zo speciaal. Ik zie mij. Ik nodig mij uit te voelen, te verlangen, te spelen, te huilen, me af te zetten, terug te komen, te ontdekken, boos te zijn, te lachen en mijn eigen wijsheid te ontdekken. Wat ben ik prachtig. Ik hou van mij, onvoorwaardelijk, precies zoals ik ben. Nu, vroeger en voor altijd, voor eeuwig, wat er ook gebeurt.

Ik nodig mij uit me te laten liefhebben en een diepe zelfliefde te ervaren.

Ik nodig mij uit te leven.”
www.zielzicht.nl

Het lezen van het bericht raakte me. Ik kon het verlangen voelen, maar het niet eigen maken. Want op deze laag kon ik niet ervaren dat het fijn is dat ik besta, speciaal ben en mijzelf zien. Eerder, op ondiep niveau (weet ik nu), voelde ik dat wel. Deze was vooral gevoed door de buitenwereld. Maar op deze laag was het leeg. Heftig om het zo intens te ervaren. Ik gaf me eraan over en was ermee, ademde, verder niets. Tot ik naar de wc moest en op weg daarnaartoe langs de buitendouche kom. Daar hangt een spiegel. Ik blijf staan en kijk mij aan. Ik kijk en zie geen schoonheid. Ik zie een verdrietige vrouw, getekend door het leven. Ik wil me afwenden, mij niet zien. Maar iets maakte dat ik besloot om mezelf juist aan te kijken, in alle donkerte en lelijkheid. Ik stap dichter naar de spiegel en plotseling vangt mijn gezicht een zonnestraal. En het beeld wat ik dan zie… die vrouw, in de zonnestraal… die is prachtig, liefdevol, zo gezien. Zo welkom! Ik zag echt mezelf daar gevangen in het gouden licht van de zon. Verwonderd blijf ik staan kijken, tot ik echt naar de wc moet. Ik ga en wanneer ik bij de tipi terug kom kruip ik weer in bed tegen Timo aan. En ik was er alleen maar. Verstild door de ervaring. Die resoneerde in mijn lijf. Dan opeens voel ik een verschuiving in mij. Net alsof iets op zijn plaats klikt. De liefde begint door mijn lijf te stromen. Liefde voor mij. Ik lees de woorden van Bert nog een paar keer. Ze komen binnen, ze komen aan.

Deze foto weerspiegeld de vrouw die ik in de spiegel zag. Ik nodig mij uit me te laten liefhebben en een diepe zelfliefde te ervaren. Ik nodig mij uit te leven!

In dit gevoel zit ik nu, vol dankbaarheid 🙏🏻❤️

Leave a Reply