Het “rijdt” niet altijd zoals je wil

Afgelopen vrijdag hadden we onze laatste examen voor de boeg… onze aanhangrijbewijs voor achter een kleine vrachtwagen. De bijzondere verrichtingen hiermee zijn uitdagend en om onszelf de grootste kans van slagen te gunnen hadden we de dag ervoor extra lessen ingepland. Die dag liep super. We hadden de bijzondere verrichtingen goed onder de knie en konden de volgende dag hier verder in groeien. Het examen zou zo zeker moeten lukken. Maar het liep voor mij anders. ‘s Morgens om 7 uur begonnen we met de laatste lessen en vanaf het eerste moment liep het voor mij niet lekker. Wat ik een dag eerder met twee vingers in mijn neus deed, verliep vrijdag echt slecht. En ik kreeg me niet herpakt. Ik haalde mijn examen dan ook niet. Timo gelukkig wel. Verbijsterd hoe deze dag was verlopen gingen we naar huis. Ik kon voelen dat mijn innerlijk meisje flink van streek was. Hoe had dit kunnen gebeuren? Wat was vandaag zo anders dan de dag ervoor? Ik kwam er niet meteen uit. Een hete douche haalde me weer een beetje terug bij mezelf. Een nacht met veel verwerken deed de rest. Ik kan nu zien dat ik helemaal uit mijn lijf was geschoten. Eerder had ik een conflict gehad met een vriendin die mij heel erg in mijn kern raakte. Dit werkte in mijn lijf door. En bij de start van de vrijdag werd ik ook diep getriggerd door mijn rijinstructeur en was het schijnbaar te veel. Ik schoot in overleving. En was niet meer aanwezig in mijn lijf. Geen wonder dat die aanhanger die dag niet meer als een verlengstuk voelde van mezelf. Terecht dat ik gezakt was. Auw, maar wel weer een stuk bewustwording. Gelukkig had ik vanmorgen een herkansing. En aanwezig in mij verliep het heel anders. Ik kan nu dan ook trots zeggen dat wij beiden geslaagd zijn! Whoehoeeeee 🎉🤸🏼‍♀️🎈