Op drift

829061F0-DC5C-4C41-B199-2F01E0D8E3B5

Het kost me veel dit reizen. Waar ik tijdens de voorbereidingen als een verlossing naar uitkeek blijkt zwaarder te zijn dan ik me kon voorstellen. Ik heb zo hard gewerkt om te kunnen gaan dat ik totaal het gevoel met mijn lijf verloren was. Nu op reis trekt dat zwaar zijn tol op mij en het gezin. Ik voel me vaak onveilig, gespannen, onzeker, boos.

In het begin maakte ik me druk over onze voertuig combinatie die echt heel groot en zwaar is (15m lang en minimaal 7500kg zwaar) met maar weinig pk’s onder de motorkap (80) Ik zat voortdurend in spanning of we de volgende helling wel omhoog zouden kunnen komen. Of we niet achteropgereden zouden worden door een voortdenderende vrachtwagen die niet op tijd kom uitwijken. Schuldgevoel en schrik voor de reacties van mensen die achter ons in de file aan moesten sluiten om een berg op te komen.

Ook Angst om weggestuurd te worden van de plekken waar we de nacht door wilden brengen. Angst voor afwijzing.

Angsten voor tekorten. Financieel maar ook in basisbehoeften zoals water. Elke drie dagen moeten de tanks weer gevuld worden en waar haal je dat water telkens vandaan?

Op de oever van een rivier in Frankrijk werd ik s’nachts wakker en was bang dat de grond ons niet zou houden en we met de hele combi de rivier in zouden glijden.
De volgende ochtend herkende ik in die angst dat het niet om de letterlijke grond onder de camper ging maar om de figuurlijke grond onder mijn voeten.
Ik heb het gevoel op drift te zijn en dat maakt veel los.

Die dag langs de rivier besloot ik er wat aan te gaan doen. Onder aansporing van een post van Ralph Nelissen die mannen uitdaagde om nu in beweging te komen en niet langer uit te stellen besloot ik mee te gaan doen met de yoga van Tamara en suiker en koffie te laten staan zodat ik weer in contact kan komen met mijn lichaam en gevoelens weer gevoeld kunnen worden.

Mijn lijf reageerde met het loslaten van heel veel gif waardoor ik nauwelijks meer kon slapen van de onrust in mijn benen en een ontsteking in mijn kaak waardoor het allemaal nog iets moeilijker lijkt.

Toen ik vanochtend het stukje uit Maktub van Paulo Coelho las werd het me echt duidelijk wat nu mijn taak is. Niet het reizen maar het rusten. Wachten tot mijn ziel me weer heeft ingehaald. Wachten tot ik de signalen van mijn lijf weer kan voelen en durf te volgen. Wachten totdat de inspiratie die ons op dit pad heeft gestuurd weer tot leven komt. Stoppen met me verzetten en zijn met wat nu is. Het geeft nu al opluchting.

Timo

 

 

Leave a Reply