The Tipifamily

17 sepember 2017 – Heling & Gedragenheid

Heling en gedragenheid

HELING & GEDRAGENHEID

Het afgelopen jaar heb ik leren vertrouwen op mijn lijf. Door mijn hart open te zetten heb ik volledig JA tegen mezelf gezegd en heb ik veel contact met mijn lijf gekregen. Deze geeft feilloos aan of iets klopt of niet, of ik iets moet doen of juist niet. Mijn lijf heeft mij nog niet één keer in de steek gelaten. Mijn hoofd daarentegen continu. Die haalt veel trucjes uit. Spreekt vaker niet dan wel de waarheid. Dus daar luister ik bijna niet meer naar 😉

Van de week gaf mijn lijf aan dat het echt even op was, dat het rust nodig had en dat het heel erg tijd was om eerst en alleen aan mezelf te denken in plaats van aan mezelf in combinatie met mijn omgeving (begrijpen jullie het verschil? Ik ken goede zelfzorg, ik weet hoe belangrijk het is om mezelf op de eerste plaats te zetten. Maar meestal neem ik de besluiten die niet alleen goed zijn voor mezelf, maar tegelijk ook voor die van mijn omgeving. Een win/win situatie zou je denken. Maar dat is niet altijd het geval! Het wil dan niet zeggen dat het geen goede beslissingen zijn, maar misschien zijn ze niet de beste…. voor MIJ. Door altijd met een ander of anderen rekening te houden, maak je compromissen met jezelf. Een wezenlijk verschil). Tijd dus om in actie te komen!

Maar ja, spannend hé?! Want waar mijn behoeften liggen, ligt niet per se die van mijn gezin of van mijn werk. Ik moet namelijk alleen met MIJ zijn. Heb even niets meer te geven. En dat is moeilijk wanneer er dagelijks een beroep op je wordt gedaan als partner, moeder, vriendin, therapeut. Dan moet je je aandacht en energie verdelen. En dat lukt me nu even niet meer. Ik heb tijd nodig met MIJ alleen…. om te helen, alles een plaats te geven,of zoals een vriendin treffend schreef: om mezelf weer in het hele proces te voelen 

Tja,mijn proces: het zijn me toch ook maanden geweest… emotioneel ging ik van de ene achtbaan over in de anderen. Mijn lijf en geest hadden nauwelijks tijd om bij te komen of het volgende diende zich weer aan. Moedig heb ik alles proberen te doorvoelen, er laten zijn, stappen genomen, veranderingen aangebracht. Alles wat maar nodig was om te helen.

Dat betekende in de praktijk vooral angsten aangaan, pijn voelen, kindstukken in de ogen kijken, niet dienende patronen loslaten en veel verdriet uithuilen en uitschreeuwen.Dat heb ik vooral gedaan door mezelf te laten zien, mijzelf bestaansrecht gegeven door me keer op keer uit te spreken, hoe moeilijk of spannend het ook was. Me volledig te laten zien: dit ben ik! Niet meer bang zijn voor afwijzing.

Dagelijks oefen ik dit, ben ik hier bewust mee bezig. Maar het is nog niet genoeg… de les die ik momenteel leer is dat ik mezelf niet alleen bestaansrecht geef wanneer ik me uitspreek, maar ook dat wanneer ik hulp nodig heb, ik deze daadwerkelijk durf te ontvangen. Dat ik het niet alleen hoef te doen, maar dat er zoiets bestaat als gedragenheid. En man o man, wat vind ik dat moeilijk. Ik heb vanaf kleins af aan ervaren dat ik het leven alleen moet doen. Niets van anderen hoef te verwachten, niet op anderen kan vertrouwen, want dat is totaal niet veilig. Ik ben er onvoorwaardelijk voor anderen (want zie me en vind me alsjeblieft lief, leuk, aardig), maar verwacht niets terug… you are on your own!

Maar niets is minder waar. Ik ervaar de afgelopen maanden gedragenheid. Juist door mezelf helemaal te zijn en te laten zien, ontmoet ik aan de lopende band mooie mensen. Mensen die te vertrouwen zijn, die meteen in mijn hart zitten, vol herkenning. Maar totale overgave is er nog niet. Dat vind ik zó spannend! De eerste stappen zijn wel gezet. Zoals van de week. Mijn lijf geeft me aan dat ik even alleen met MIJ moet zijn. En het vraagt om de dragende en helende energie van Ibiza. Door dit verlangen daadwerkelijk het universum in te gooien en het aan te geven bij mijn lief is er iets in werking gezet. Ik heb geen cent te makken, maar heb wel een vlucht geboekt. Een overnachtingsplek heb ik nog niet, maar heb mijn wens op Facebook gezet en via via namen gekregen en mensen aangeschreven. Ver buiten mijn comfort zone dit, maar ik vertrouw erop dat het goed komt.

Ook zit mijn lijf vol pijntjes en ongemak en vraag om aanraking. Ook daar vertrouw ik op dat er mensen zijn die dit aan mij willen geven. En dan is het aan mij om me daaraan over te geven en te ontvangen. Want ook dat is bestaansrecht geven aan jezelf. Ja, ik hou van mezelf. Soms een beetje meer en soms een beetje minder. Maar ik ben het waard om te leven… te leven in overgave!

  

1 september 2017 – Liefde is levensgevaarlijk!

Liefde is levensgevaarlijk

Liefde is levensgevaarlijk. Althans dat signaal geeft mijn brein me.

Omdat ik niet de liefde heb gekregen die ik nodig had toen ik jong was, hebben mijn hersens liefde als onveilig gemarkeerd. Elke keer als ik liefde registreer gaat er in mijn brein een alarm af. Beginnen er onderbewust knoppen rood op te lichten en zegt een stem dat de boel ontruimt moet worden. Want liefde krijgen betekend dat je het ook kan verliezen.

Ik ontruim de boel dan ook letterlijk, ik zoek manieren om het gevoel van liefde niet binnen te laten komen. Door afleiding, Netflix, facebook, ect. Door alcohol, zoetigheid, en alle andere stofjes die je maar in kan nemen om dingen niet echt te hoeven voelen.
Mijn ultieme manier om echte liefde niet te hoeven voelen was vreemdgaan.

Mijn relatie met Tamara was op een hoogtepunt, mijn hart had zich net echt geopend en onze liefde begon te stromen als nooit te voren. Ik had alles, en toch liet ik dat glippen. Onbegrijpelijk zal je misschien denken, hoe kan je dat nu doen stomkop? Je hebt zo’n geweldige vrouw, zo’n mooi gezin! Ik begrijp het als je zo denkt, maar ik denk niet zo. Er is bewustzijn ontstaan waarom ik dingen heb gedaan en met dat bewustzijn komt de macht om dingen te veranderen, ze anders te doen.

Tamara en ik zijn weer aangekomen op een zelfde punt als een aantal maanden geleden. De liefde kan weer stromen. En ook nu knipperen de rode knoppen weer.
Nu weet ik dat mijn hersens de oude ingesleten paden willen gaan volgen van het niet voelen, het niet binnen laten komen. En ik zit op de eerste rang om dat proces gade te slaan en ervoor te kiezen om nieuwe paden aan te leggen. Mijn ultieme angst aan te gaan.

De diepte en draagwijdte van die angst heb ik een paar weken geleden mogen ervaren. De angst om Tamara’s liefde te verliezen was ineens echt reëel voor me, hij staarde me in het gezicht. Het resultaat was schokkend, mijn hele lijf raakte compleet in paniek. De vreemdste gedachtes gingen door mijn hoofd om de pijn maar niet echt te hoeven voelen. Woede, razernij en angst wisselden elkaar af, om maar niet bij dat gevoel te hoeven komen. Bij het intense verdriet dat ik niet heb gekregen waar ik ooit zo veel behoefte aan heb gehad. Liefde. Tamara was er voor me. Ze gaf me liefdevol steun, en ik ben als een baby in haar armen in slaap gevallen.

Gisterenavond was ze er niet. En Huub van der Lubbe heeft gelijk. “Als ze er niet is weet een man pas wat hij mist”. Ik miste haar enorm, maar ook dat gevoel mag er niet zijn in mijn onderbewuste. Want het is een erkenning van de liefde die er echt is.
Normaal zou ik naar de alcohol hebben gegrepen. Handig om hooggevoelig te zijn want een paar slokken zijn voor mij al genoeg om een schermpje op te trekken.
Dat was geen optie, ik was er me bewust van dat ik wilde ontsnappen. Dan toch maar Netflix, Breaking Bad doorkijken. Maar zo zonder een slok op realiseerde ik me dat Breaking Bad alleen maar negativiteit uitstraalt en dat ik me daar niet beter van ging voelen. Dan maar koffie, chocolade helpt ook even. En iets anders kijken. The Jungle Book leek me wel heilzaam en onschuldig (wat het ook was), maar onder de film had ik toch telkens de neiging om Facebook even te checken, moest ik dan toch niet even reageren op dat ene bericht om het gevoel te hebben ergens bij te horen?
Normaal zou ik tegen bedtijd boos zijn geworden op Tamara, omdat ze het zo laat maakt. Want als je boos bent op iemand voel je ook het gemis niet. Nu is dat gevoel even opgekomen en ik heb het kunnen laten gaan omdat ik ook dat herkende als ontsnapping.

Ik ben een Houdini als het gaat om ontsnappen aan mijn ware gevoelens. Mijn grootste ontsnappingstruc was mijn vreemdgaan. Door me op een andere vrouw te richten creëerde ik een backup, of zoals Hannah Cuppenhet in haar boek “liefdesbang” beschrijft een achterdeurtje. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik dit nu helder voor me is, dat ik de liefde van Tamara nog heb en daarmee alle kans om mijn angst in deze relatie aan te gaan.

De trucs werken niet meer en het is tijd om ze los te laten, ik heb ze niet meer nodig.
Het is tijd om te stoppen met ontsnappen.
Want ik snap mezelf.

13 augustus 2017 – Nagenieten van het open hart festival

Met veel warmte en liefde denken we terug aan 9 Juli, de dag van het Open Hart mini festival. Wat was het bijzonder om deze dag te mogen beleven met al die mooie mensen. We voelden ons gedragen en verbonden, vooral tijdens onze trouwceremonie. Het was magisch ❤️

Door de warme en enthousiaste reacties van alle aanwezigen hebben we besloten volgend jaar het festival weer te gaan houden. Opnieuw een prachtige dag van harten openzetten in verbondenheid met als hoogtepunt een trouwceremonie.

Maar nu eerst nog even nagenieten van dit festival met de prachtige foto’s van Michael Habraken Photograpy.

Klik hier voor de foto’s!

 

11 juli 2017 – Onze prachtige trouwceremonie

HIJ: langzaam laat ik me achterover vallen, volledig vertrouwend op de mannen die achter me staan. Ik landt zacht in de handen van mijn broeders. Voorzichtig kom ik los van de grond en wordt op handen gedragen richting de plek van de ceremonie. Met de kracht van de mannen onder me, zie ik de wolken boven me langzaam voorbijschuiven. “Waar zullen we hem neerzetten?” klinkt het lachend terwijl we het vuur in het midden van de open plek naderden. “Tamara houd wel van een knapperig korstje” wordt er gegrapt. En ondanks de algemene hilariteit sta ik even later weer met beide benen op de grond. Terwijl de mannen een cirkel om me heen vormen is het alleen nog maar wachten op mijn bruid….

ZIJ: daar lig ik hoog opgetild en geheel gedragen door mijn Sisters. Ik wordt gewiegd en liefdevol toe geneuried. Boven mij waaien de wolken langzaam voorbij in de blauwe lucht en ik voel me gedragen. Dan laten ze me een stukje zakken, tot ik iedereen in de ogen kan kijken. WAUW, wat een liefde en verbondenheid. Ze zetten me zachtjes neer en lopen voor me uit naar de vuurcirkel waar de mannen op ons staan te wachten. Ze gaan als een erehaag voor de toegang staan.

HIJ: terwijl de vrouwen een erehaag vormen bij de ingang van de cirkel zie ik in de verte mijn bruid aan komen lopen. Stralend als nooit te voren loopt ze langzaam door de haag van vrouwen terwijl zachte handen haar aanraken en begroeten. En na een laatste fluistering van haar vriendin is ze daar eindelijk voor mij.

ZIJ: begeleid door mijn dochters en hun vriendinnetjes nader ik de vuurcirkel. Door de erehaag zie ik Timo bij het vuur staan. Mijn maatje, mijn soulmate, de man met wie ik zo ga trouwen. Langzaam loop ik naar hem toe en wordt door mijn Sisters liefdevol gestreeld. En dan sta ik in de cirkel en zie alleen nog de warme ogen, vol liefde, van mijn man.

HIJ: ik zie haar als nooit tevoren. Al haar liefde, al haar goedheid komen volledig binnen. De vrouwen komen tussen de mannen staan en de cirkel wordt gesloten. De ceremonie begint. Woorden schieten te kort om alles wat er gebeurt te beschrijven, maar ik kan jullie wel vertellen dat ik me sterk, mannelijk en gedragen voel, maar vooral heel liefdevol. Mijn liefde voor Tamara loopt over en ik kan haar recht in de ogen kijken en die liefde overbrengen. Haar ogen weerspiegelden dezelfde liefde voor mij…. een nieuw begin is gemaakt.

WIJ: daar staan we, man & vrouw… liefdevol met onze armen om elkaar heen. Een voor een komen onze lieve vrienden om ons heen staan, handen op onze en elkaars schouder, één groot netwerk vormend, in verbinding door alle open harten, vol liefde. Magisch!

Film by Michæl Habraken Photography. Onze eeuwige dank! 

10 juli 2017 – Missie volbracht!

Timo hangmat Eibernest

Langzaam liet me achterover vallen, volledig vertrouwend op de mannen die achter me stonden. Ik landde zacht in de handen van mijn broeders. Voorzichtig kwam ik los van de grond en werd op handen gedragen richting de plek van de ceremonie. Met de kracht van de mannen onder me, zag ik de wolken boven me langzaam voorbijschuiven. “Waar zullen we hem neerzetten?” Klonk het lachend terwijl we het vuur in het midden van de open plek naderden. “Tamara houd wel van een knapperig korstje” werd er gegrapt. En ondanks de algemene hilariteit stond ik even later weer met beide benen op de grond. Terwijl de mannen een cirkel om me heen vormden was het alleen nog maar wachten op mijn bruid….

Het is nu zo stil, iedereen is weg. Na gisteren afscheid te hebben genomen van alle lieve mensen zijn nu ook Tamara en de kinderen vertrokken.
Ik ben nu alleen op dit prachtige terrein en lig na te genieten in mijn hangmatje van alle mooie gebeurtenissen van gisteren. Ik ben alleen, maar voel me alles behalve alleen. Ik voel me gedragen door alle mensen die er gisteren waren en alle mensen die ons zo’n warm hart toedragen. Door de liefde in mezelf.
Ik ben opgeroeid als Jehovah’s getuige. Een religie waar het samengevoel zo belangrijk is. Dat samengevoel, die verbondenheid in liefde zou nergens anders te vinden zijn zei men. Ik heb het daar nooit echt gevoeld, maar nu wel gevonden in de mooie groep mensen die hier gisteren het terrein bevolkte. Mensen van alle soorten pluimage, verbonden door de wil om hun harten open te houden. Voor zichzelf, voor elkaar, voor iedereen.

Ik had een missie, hij is vervuld. Wat ben ik een tevreden mens.

4 juli 2017 – De kracht van het open hart mini-festival 2017

Open hart mini festival

Zondagochtend 2 Juli. Desideratum koppels retraite.

Tamara ligt op een matras op de grond terwijl Sjaak haar aan het behandelen is. Ik kijk toe en stuur haar liefde en energie om door het proces heen te gaan. Door een speciale ademhaling en bekkenbeweging roep ik levensenergie in mijn lichaam op die ervoor zorgt dat er van alles los komt en kan helen. Kersti zit achter me begeleid me liefdevol in dit proces. Terwijl dit alle gaande is komen er sterke beelden bij me naar boven, beelden van een groep mensen bij elkaar, mensen die verbonden zijn doordat ze met hun hart open willen leven. Ik voel een enorme drang om dit waar te maken.

Een missie is geboren.

Ik heb over missies gelezen, in het boek Liefdesroep van Hannah Cuppen en de boeken van David Deida waar hij het vaak over mannen en hun missie heeft. Ik weet daardoor dat een missie zich kan aandienen en je sterk kan roepen, maar had dit nog nooit zelf meegemaakt. Ik kan deze missie niet negeren. En al is het gebruikelijk dat iemand die een affaire heeft gehad zijn mond houd en boete doet, voel ik de drang om juist het tegenovergestelde te doen. Ik voel de drang om in de wereld te slingeren dat het openhouden van je hart echt het verschil kan maken. Dat het mogelijk is om ondanks pijn en verdriet je toch open te stellen voor jezelf en voor anderen en zo haat niet toe te laten. Je hart openhouden kan de wereld veranderen.

Mijn missie is harten openen, open helpen houden.

Ik zie Tamara voor mijn ogen door een wedergeboorte heengaan. Van het liggen in een foetushouding perst ze zichzelf de wereld in. En ik ben daar om haar te verwelkomen. Te zeggen dat ze mooi en goed is en dat ik van haar houd. Ik vraag haar na de sessie spontaan ten huwelijk. Nu niet voor een huwelijk voor de wet maar een huwelijk in onze harten. Ze zegt volmondig ja.

Aanstaande zondag 9 juli rond 20:00 gaat het gebeuren, in een mooie ceremonie verbinden Tamara en ik onze harten.  Ik ben daar dolblij mee, maar voor mijn missie kan het nog mooier.

Mijn wens voor aanstaande zondag is dat alle mensen die zich verbonden voelen met mij en Tamara en alle mensen die hun hart graag willen openen voor zichzelf en anderen op die dag aanwezig kunnen zijn. Dat het een dag word waarop mensen elkaar echt ontmoeten en de diepte in durven in hun gesprekken. Waar iedereen geaccepteerd en omarmd word en zichzelf kan zijn. Waar we delen wat we hebben meegebracht, en mensen met speciale gaven en vaardigheden hun diensten voor niets aan andere aanbieden. Allemaal met het doel harten te openen en open te houden.

Voel jij de roep om te komen? Vraag je niet af of je welkom bent, want dat ben je.
Als je de roep voelt zeg dan alles af voor aanstaande zondag en kom naar Het Eibernest in Liessel waar we van 14:00 tot 23:00 de kracht van het open hart gaan vieren. Kan je niet de hele dag? Geen probleem, al kan je maar een uurtje dan zien wij je heel graag.

Tot zondag.

2 juli 2017 – Hoe het allemaal begon… 2/2

pexels-photo-207981.jpeg

Ik had vandaag vrijgehouden in mijn agenda om uit huis te gaan. Om mijn spullen te pakken en naar een camping te gaan en Tamara ruimte te geven. Om uiteindelijk van haar te scheiden en haar de kans te geven iemand te zoeken die haar wel alle liefde kon geven die ze verdiend. Maar ik zit hier nu in mijn eigen huis aan de keukentafel en ik ben gelukkig.
Gelukkig dat ik een vrouw heb met het vermogen haar hart open te houden ondanks pijn. Gelukkig dat ons gezinnetje nog bij elkaar is. En gelukkig dat ik nu weet dat ik enorm veel liefde in me heb om met Tamara te delen. Gelukkig dat mijn hart open staat ondanks pijn, angst en verdriet. En dat ik in staat ben er echt te zijn voor de mensen die me dierbaar zijn.

In een boek wat een keerpunt voor mij betekende leerde ik dat mensen inwijdingen meemaken in hun leven. De inwijding van de geboorte, van man of vrouw worden, van de eerste liefde, van het huwelijk, van het ouderschap, en die van het wijs worden en de dood. Iedereen maakt deze inwijdingen mee ook al nemen ze soms een andere vorm aan. Misschien krijg je geen kinderen maar zet je wel iets op de wereld dat als een kind voor je is. Ergens anders gaan wonen kan als een nieuwe geboorte voelen. Er is geen ontkomen aan, iedereen maakt ze in de één of andere vorm mee. Je ertegen verzetten of uitstellen help niet, ze dienen zich op een later tijdstip altijd aan.
Zo ook bij mij. Ik ben opgeroeid bij ouders die me niet emotioneel konden bieden wat ik nodig had, resulterend in een kind dat zich helemaal afsloot om het gemis maar niet te voelen. Totaal verdooft ben ik door het leven gegaan en heb zo al mijn inwijdingen gemist. Ik ben nooit bewust volwassen geworden, ben het huwelijk niet echt aangegaan, en nam niet de verantwoordelijkheid voor mijn kinderen.
En nu dienen de inwijdingen zich aan, onverbiddelijk.

Tijdens mijn affaire ben ik gaan nadenken over de consequenties die eruit voort zouden gaan komen.
Ik twijfelde of ik die consequenties kon dragen en begon de noodzaak te voelen om echt volwassen te worden en de verantwoording te nemen die bij volwassenheid hoort. Een inwijding diende zich aan.
Op het wildeman festival kreeg ik de kans om deze inwijding aan te gaan en te voltooien met een vuurloop. Als een nieuw mens kwam ik uit het vuur, ingewijd in de volwassenheid.
Nu staat de volgende inwijding voor de deur, het huwelijk. Echt gaan verbinden. Het afgelopen weekend hebben we de kans gekregen om op de allerdiepste niveaus met onze relatie aan de slag te gaan. Daarbij is veel duidelijk geworden en losgekomen. Een prachtig intens proces. Op het einde van de laatste dag heb ik Tamara gevraagd of ze nog een keer met me wil trouwen. Nu niet voor de wet maar een verbond in onze harten waarbij we onze liefde met elkaar willen delen, elkaar vooruit willen helpen en beloven dat wat er ook gebeurd, we er samen uit komen.

Ze zei ja.

Dus in plaats van vandaag uit huis te gaan heb ik mijn dag gebruikt om een ceremonie te regelen. Een ceremonie om onze mooie liefde te vieren.

Hebben jullie zin om dit a.s zondag met ons mee te komen vieren?

2 juli 2017 – Hoe het allemaal begon… 1/2

pexels-photo-121848.jpeg

Sommigen van jullie hebben het meegekregen. Afgelopen donderdag viel mijn leven in duigen… ik kwam erachter dat mijn man een affaire had. Ik voelde verraad, pijn, woede (hahaha, de telefoon van mijn man heeft het niet overleefd 😆), maar tegelijkertijd ook opluchting. Eindelijk duidelijkheid. Al een tijd rommelde het en had ik een vervelend onderbuik gevoel, maar met praten kwam er geen duidelijkheid. Tijdens mijn vakantie op Ibiza had ik een artikel gelezen in Happinez in Love over: kan de liefde ontrouw overwinnen. (Voor degene die het willen lezen: https://www.happinez.nl/u…/kan-de-liefde-ontrouw-overwinnen/ ) het gaf me inzicht dat wanneer iemand een affaire aangaat, het doorgaans gaat om veel meer dan alleen seks of spanning. Vaak gaat het om een diep verlangen iets anders van jezelf weerspiegeld te zien. Iets wat in de relatie – en dus eigenlijk in jezelf – naar de achtergrond is geraakt of nog nooit aan bod is geweest.
Mijn geraakte ego opzij zettend, ging ik met open hart het gesprek met mijn man in. Wat was er nou eigenlijk precies gebeurd? Timo vertelde alles. Pffff, echt heftig om alles te horen. Hij was de relatie begonnen in de meest mooie en intense periode van ons samenzijn en dat hij mij zo gemakkelijk had verraden maakte dat hij mij wilde loslaten. Hoeveel hij ook van mij hield, hij vond zichzelf niet te vertrouwen. Ik verdiende een beter leven. Dit betekende einde huwelijk 😢. Dit weekeinde stond al een relatieweekeinde gepland en ik stelde voor om dit door te laten gaan. We zouden 1 op 1 hulp krijgen en het leek mij fijn om dit weekeinde te gebruiken om het hele gebeuren een plek te geven en samen een manier te vinden om als goede ouders voor onze meiden door één deur te blijven gaan. Ik wilde niet dat mijn liefde zou omslaan in haat en dat het dan ten koste zou gaan van onze mooie meiden. Timo ging akkoord. En zo ben ik na dit gesprek naar een vriendin gegaan en heb me laten omhullen door haar liefdevolle aanwezigheid. Hoe onwezenlijk was het, het einde van 17 jaar samen. Een einde van onze dromen, maar erger nog, van ons gezin. Wat was ik verdrietig. Maar tegelijkertijd ook heel rustig en krachtig. Ik kon dit aan. Het zou niet gemakkelijk worden, maar ik wist dat het goed met me zou komen.
Met lood in mijn schoenen ging ik aan het einde van de dag naar huis. Het idee om mijn meisjes te zien en geconfronteerd worden met hun verdriet vond ik heel moeilijk. Bij thuiskomst bleken ze lekker buiten te spelen en vond ik Timo midden in de kamer. Wat een raar moment. Want hoe ga je met elkaar om? Ik keek naar hem en voelde de neiging om mijn hart te sluiten. Me terug te trekken, mezelf te beschermen. Niet meer gekwetst te worden. Maar mijn hart sluiten zou ook betekenen dat ik me afsluiten voor mezelf. En dat wilde ik niet. Ik koos wederom voor een open hart en voelde de liefde die ik nog steeds voor hem voelde. We besloten elkaar te omhelzen. Deze open houding zorgde ervoor dat we weer in gesprek met elkaar gingen. En werkelijk alles kwam op tafel, alles wat ooit verzwegen was, men niet durfde uit te spreken, verlangens. Alles open en eerlijk. Alles werd gezegd. En dat gaf zoveel ruimte!! Al gauw werd het me duidelijk dat het eigenlijk niet om die andere vrouw ging. Het ging om het gevoel van vrijheid, dat kon hij niet in onze relatie vinden. Voelde zich vast zitten en daardoor ongelukkig. De affaire had hem even dat gevoel wel gegeven, maar eigenkijk was hij erachter gekomen dat hij het niet bij een ander hoeft te zoeken, maar in zichzelf. En dat hij zich dan overal vrij kon voelen, ook in ons huwelijk. Met dit in gedachten zijn we het relatieweekeinde ingegaan en hebben daar prachtige dingen meegemaakt. Diep gegaan, lagen afgepeld, angsten aan gegaan, bewust geworden, gegroeid, gehuild, geschreeuwd, maar vooral het gevoel gekregen dat wij gewoon bij elkaar horen. Het diepe en sterke basisgevoel dat wij hadden vanaf onze eerste ontmoeting is zo sterk. Altijd weer thuiskomen. Diepe liefde. Met de kennis en inzichten die we nu hebben voelen we beiden het vertrouwen dat wij het kunnen redden, dat dit soort verraad niet meer gaat gebeuren. We weten nu… mocht de een toch gevoelens krijgen voor een ander, dat dit altijd besproken kan worden. Wij kiezen ervoor om elkaars soulmate te zijn, kiezen voor elkaar door dik en dun, vol in vertrouwen dat wat we ook meemaken wij dat aangaan en er samen uit gaan komen. Wij kiezen er niet voor om te blijven hangen in pijn en verdriet, wij kiezen voor liefde. En dat voelt verdomd goed!