The Tipifamily

2 juli 2017 – Hoe het allemaal begon… 2/2

pexels-photo-207981.jpeg

Ik had vandaag vrijgehouden in mijn agenda om uit huis te gaan. Om mijn spullen te pakken en naar een camping te gaan en Tamara ruimte te geven. Om uiteindelijk van haar te scheiden en haar de kans te geven iemand te zoeken die haar wel alle liefde kon geven die ze verdiend. Maar ik zit hier nu in mijn eigen huis aan de keukentafel en ik ben gelukkig.
Gelukkig dat ik een vrouw heb met het vermogen haar hart open te houden ondanks pijn. Gelukkig dat ons gezinnetje nog bij elkaar is. En gelukkig dat ik nu weet dat ik enorm veel liefde in me heb om met Tamara te delen. Gelukkig dat mijn hart open staat ondanks pijn, angst en verdriet. En dat ik in staat ben er echt te zijn voor de mensen die me dierbaar zijn.

In een boek wat een keerpunt voor mij betekende leerde ik dat mensen inwijdingen meemaken in hun leven. De inwijding van de geboorte, van man of vrouw worden, van de eerste liefde, van het huwelijk, van het ouderschap, en die van het wijs worden en de dood. Iedereen maakt deze inwijdingen mee ook al nemen ze soms een andere vorm aan. Misschien krijg je geen kinderen maar zet je wel iets op de wereld dat als een kind voor je is. Ergens anders gaan wonen kan als een nieuwe geboorte voelen. Er is geen ontkomen aan, iedereen maakt ze in de één of andere vorm mee. Je ertegen verzetten of uitstellen help niet, ze dienen zich op een later tijdstip altijd aan.
Zo ook bij mij. Ik ben opgeroeid bij ouders die me niet emotioneel konden bieden wat ik nodig had, resulterend in een kind dat zich helemaal afsloot om het gemis maar niet te voelen. Totaal verdooft ben ik door het leven gegaan en heb zo al mijn inwijdingen gemist. Ik ben nooit bewust volwassen geworden, ben het huwelijk niet echt aangegaan, en nam niet de verantwoordelijkheid voor mijn kinderen.
En nu dienen de inwijdingen zich aan, onverbiddelijk.

Tijdens mijn affaire ben ik gaan nadenken over de consequenties die eruit voort zouden gaan komen.
Ik twijfelde of ik die consequenties kon dragen en begon de noodzaak te voelen om echt volwassen te worden en de verantwoording te nemen die bij volwassenheid hoort. Een inwijding diende zich aan.
Op het wildeman festival kreeg ik de kans om deze inwijding aan te gaan en te voltooien met een vuurloop. Als een nieuw mens kwam ik uit het vuur, ingewijd in de volwassenheid.
Nu staat de volgende inwijding voor de deur, het huwelijk. Echt gaan verbinden. Het afgelopen weekend hebben we de kans gekregen om op de allerdiepste niveaus met onze relatie aan de slag te gaan. Daarbij is veel duidelijk geworden en losgekomen. Een prachtig intens proces. Op het einde van de laatste dag heb ik Tamara gevraagd of ze nog een keer met me wil trouwen. Nu niet voor de wet maar een verbond in onze harten waarbij we onze liefde met elkaar willen delen, elkaar vooruit willen helpen en beloven dat wat er ook gebeurd, we er samen uit komen.

Ze zei ja.

Dus in plaats van vandaag uit huis te gaan heb ik mijn dag gebruikt om een ceremonie te regelen. Een ceremonie om onze mooie liefde te vieren.

Hebben jullie zin om dit a.s zondag met ons mee te komen vieren?

2 juli 2017 – Hoe het allemaal begon… 1/2

pexels-photo-121848.jpeg

Sommigen van jullie hebben het meegekregen. Afgelopen donderdag viel mijn leven in duigen… ik kwam erachter dat mijn man een affaire had. Ik voelde verraad, pijn, woede (hahaha, de telefoon van mijn man heeft het niet overleefd 😆), maar tegelijkertijd ook opluchting. Eindelijk duidelijkheid. Al een tijd rommelde het en had ik een vervelend onderbuik gevoel, maar met praten kwam er geen duidelijkheid. Tijdens mijn vakantie op Ibiza had ik een artikel gelezen in Happinez in Love over: kan de liefde ontrouw overwinnen. (Voor degene die het willen lezen: https://www.happinez.nl/u…/kan-de-liefde-ontrouw-overwinnen/ ) het gaf me inzicht dat wanneer iemand een affaire aangaat, het doorgaans gaat om veel meer dan alleen seks of spanning. Vaak gaat het om een diep verlangen iets anders van jezelf weerspiegeld te zien. Iets wat in de relatie – en dus eigenlijk in jezelf – naar de achtergrond is geraakt of nog nooit aan bod is geweest.
Mijn geraakte ego opzij zettend, ging ik met open hart het gesprek met mijn man in. Wat was er nou eigenlijk precies gebeurd? Timo vertelde alles. Pffff, echt heftig om alles te horen. Hij was de relatie begonnen in de meest mooie en intense periode van ons samenzijn en dat hij mij zo gemakkelijk had verraden maakte dat hij mij wilde loslaten. Hoeveel hij ook van mij hield, hij vond zichzelf niet te vertrouwen. Ik verdiende een beter leven. Dit betekende einde huwelijk 😢. Dit weekeinde stond al een relatieweekeinde gepland en ik stelde voor om dit door te laten gaan. We zouden 1 op 1 hulp krijgen en het leek mij fijn om dit weekeinde te gebruiken om het hele gebeuren een plek te geven en samen een manier te vinden om als goede ouders voor onze meiden door één deur te blijven gaan. Ik wilde niet dat mijn liefde zou omslaan in haat en dat het dan ten koste zou gaan van onze mooie meiden. Timo ging akkoord. En zo ben ik na dit gesprek naar een vriendin gegaan en heb me laten omhullen door haar liefdevolle aanwezigheid. Hoe onwezenlijk was het, het einde van 17 jaar samen. Een einde van onze dromen, maar erger nog, van ons gezin. Wat was ik verdrietig. Maar tegelijkertijd ook heel rustig en krachtig. Ik kon dit aan. Het zou niet gemakkelijk worden, maar ik wist dat het goed met me zou komen.
Met lood in mijn schoenen ging ik aan het einde van de dag naar huis. Het idee om mijn meisjes te zien en geconfronteerd worden met hun verdriet vond ik heel moeilijk. Bij thuiskomst bleken ze lekker buiten te spelen en vond ik Timo midden in de kamer. Wat een raar moment. Want hoe ga je met elkaar om? Ik keek naar hem en voelde de neiging om mijn hart te sluiten. Me terug te trekken, mezelf te beschermen. Niet meer gekwetst te worden. Maar mijn hart sluiten zou ook betekenen dat ik me afsluiten voor mezelf. En dat wilde ik niet. Ik koos wederom voor een open hart en voelde de liefde die ik nog steeds voor hem voelde. We besloten elkaar te omhelzen. Deze open houding zorgde ervoor dat we weer in gesprek met elkaar gingen. En werkelijk alles kwam op tafel, alles wat ooit verzwegen was, men niet durfde uit te spreken, verlangens. Alles open en eerlijk. Alles werd gezegd. En dat gaf zoveel ruimte!! Al gauw werd het me duidelijk dat het eigenlijk niet om die andere vrouw ging. Het ging om het gevoel van vrijheid, dat kon hij niet in onze relatie vinden. Voelde zich vast zitten en daardoor ongelukkig. De affaire had hem even dat gevoel wel gegeven, maar eigenkijk was hij erachter gekomen dat hij het niet bij een ander hoeft te zoeken, maar in zichzelf. En dat hij zich dan overal vrij kon voelen, ook in ons huwelijk. Met dit in gedachten zijn we het relatieweekeinde ingegaan en hebben daar prachtige dingen meegemaakt. Diep gegaan, lagen afgepeld, angsten aan gegaan, bewust geworden, gegroeid, gehuild, geschreeuwd, maar vooral het gevoel gekregen dat wij gewoon bij elkaar horen. Het diepe en sterke basisgevoel dat wij hadden vanaf onze eerste ontmoeting is zo sterk. Altijd weer thuiskomen. Diepe liefde. Met de kennis en inzichten die we nu hebben voelen we beiden het vertrouwen dat wij het kunnen redden, dat dit soort verraad niet meer gaat gebeuren. We weten nu… mocht de een toch gevoelens krijgen voor een ander, dat dit altijd besproken kan worden. Wij kiezen ervoor om elkaars soulmate te zijn, kiezen voor elkaar door dik en dun, vol in vertrouwen dat wat we ook meemaken wij dat aangaan en er samen uit gaan komen. Wij kiezen er niet voor om te blijven hangen in pijn en verdriet, wij kiezen voor liefde. En dat voelt verdomd goed!